Tagarchief: Ruud Dekker

Wie het laatst lacht…

paspoortCurator Ruud Dekker weet het zeker: “Roger Lips heeft allang een nieuwe verblijfsvergunning gefikst. Onze advocaat in Dubai heeft het uitgezocht: verlengd tot 2020. Waarschijnlijk omdat hij inmiddels een Cambodjaans paspoort heeft. Hoe? Ach, je doet een stevige investering in dat arme land en ze geven een paspoort. Dat hij bij de Raad van State aanvecht dat zijn Nederlandse paspoort is geweigerd, is puur om te pesten. Want Roger Lips heeft immers altijd gelijk. En wil altijd winnen. Hij steekt gewoon een dikke vinger op naar ons. Hij lacht ons gewoon uit.” Kortom, de curatoren hebben knarsetandend het nakijken want onze dorpsgenoot is hen (weer eens) te slim af geweest.

VERNIEUWENDE JOURNALISTIEK VAN BD

Leuk artikel in het papieren BD van vandaag, editie Oss-Uden. Van de hand van top-journalist Henk Snijders die gewoonlijk over saaie – vaak sociaal-economische – onderwerpen schrijft. Maar helaas is dat type doorwrochte, zakelijke artikel niet aan de Brabander besteed. Daarom is het zo mooi dat Snijders vandaag zijn verhaal ophangt aan een man van vlees en bloed: Harrie Boogers. Dat spreekt de mensen in Uden en omgeving aan, want heel veel Udenaren kennen hem. Als een aardige, maar ook wat saaiige zakenman.

Dat vooroordeel weet Snijders al in de kop te elimineren: “Twee gezichten van Boogers” met direct daaronder: “Hij ging jaren door het leven als een integer zakenman, nu is hij beticht ‘corrupt’ te zijn” en daar weer onder een professioneel stukje wederhoor: “Boogers is geschokt, maar niet gebroken.” Nee, saai is die Boogers niet, dat belooft wat!
Met zo’n ijzersterke koppencombinatie trek je de lezer wel naar binnen! Nu is het zaak de aandacht vast te houden. En dat doet Snijders heel vakkundig door uit te gaan van het contrast tussen de gelauwerde Boogers en de van corruptie beschuldigde Boogers en dat ook nog als dievenmaatje van de ‘omstreden’ (en voortvluchtige) Roger Lips.
Dan volgt een combinatie van retorische vragen en zinnen met ‘zou’-tje (Het kwaad zou geschied zijn…) en een verhandeling over een transactie waarbij beide heren betrokken waren. Ronduit meesterlijk is de zin: “Wettelijk was er niets verkeerds aan de transactie, maar velen zetten er toen al vraagtekens bij.”
Gevolgd door een zie-je-wel’etje: “Volgens curator Ruud Dekker uit Rosmalen is Boogers voor het binnenhalen van Lips rijkelijk beloond. Hij noemt een bedrag van 10 miljoen euro.”
Het professioneel tussengevoegde wederhoortje: “Dekker moet met bewijzen komen als hij dergelijke ernstige verdenkingen de wereld in slingert”, wordt effectief om zeep geholpen met: ‘een onder ede afgelegde verklaring, waarin over de omkoping wordt gerept’.
En daarop volgt dan weer een onnavolgbaar Dekkertje: “En daarom vervult Boogers nu weer bestuursfuncties voor Lips. Hij is hem wat verschuldigd.” Maar tot toetsing door de rechter zal het niet komen: “De zaak is verjaard. Ik wilde aangeven waarom Boogers en Lips tot elkaar zijn veroordeeld.”
Geen wonder dat Boogers ‘publicaties over deze kwestie’ (lees: dit artikel van Snijders) pijnlijk vindt. “Ja, het schaadt me. Maar ik heb ook steunbetuigingen gekregen.” Boogers laat zich door Dekker geen schrik aanjagen: “Maar ik blijf aan als bestuurder in het Lipsconcern.” En zo kent Uden Boogers, als een man die altijd zijn rug recht zal houden, ook als zijn imago door een heel vakbekwaam journalist met een bot kartelmes word gefileerd.
Ondertussen krijgen wij het gevoel dat Brabants Dagblad de neergaande lijn in betaalde gedrukte oplagen en advertentieopbrengsten weet om te buigen door in te zetten op dit type innovatieve journalistiek… We kunnen ons zelfs voorstellen dat Henk Snijders met zijn artikel een krachtige impuls geeft aan de ‘losse verkoop’ van BD.

Executeur-testamentair

tante-pietje-logo“Maar ik ben niet dood”, riep Tante Pietje. “Dat kan wel zo wezen, maar iedereen is sterfelijk. U bent dat – gezien uw leeftijd – zeker”, wierp Ruud Dekker tegen. “Uw overlijden is slechts een kwestie van tijd en ik wil dit zaakje graag voor de Kerst geregeld hebben. Ik heb nu eenmaal de taak van executeur-testamentair op me genomen en kan me echt niet veroorloven te gaan zitten wachten tot u spontaan de oogjes sluit.” Verschrik vroeg Tante Pietje nog: “Gaat u dan de euthanasie met mij bedrijven?” Dekker stelde haar gerust: “Nee hoor wat mij betreft krijgt u nog alle tijd van leven die u gegund is, maar ondertussen maak ik hier de boel netjes aan kant. Ik zal nog informeren of u in Sint Jan terecht kunt, dan blijft u een beetje in uw oude, vertrouwde buurt.” En zo moest Tante Pietje met lede ogen aanzien hoe van haar huisje een uitdragerij werd gemaakt.

Zou je dat chantage mogen noemen?

tantepietjeBD (papier) schrijft over de lotgevallen van het ‘op last van de curator gesloten’ Tante Pietje: Curator Ruud Dekker heeft inmiddels tevergeefs geprobeerd om de inboedel van hotel en bras­serie te verkopen aan zaakwaarne­mer Rob Hoefs, op voorwaarde dat de hoger beroepen worden in­getrokken. Wat wij bedoelen: is curator Dekker bang voor de uitslag van het tegen hem ingestelde hoger beroep? En probeert hij zich daaronder uit te wurmen door enerzijds de inkomstenkraan van Hoefs (en de 26 personeelsleden) dicht te houden en hem anderzijds de kluif voor te houden van een ‘voordelige'(?) doorstart op voorwaarde dat hij zich gewonnen geeft?  En zou je die handelswijze van de curator als chantage mogen betitelen? Wij denken dat dat een heel adequate beschrijving is van wat Ruud Dekker aan het doen is.