Tagarchief: Sociale Dienst

Huiswerk voor meneer Prinssen

meNeer-gang Prinssen kopie“Sociale diensten gebruiken verborgen cameras en gps-trackers om bijstandsfraude op te sporen. Daarbij krijgen ze veel meer ruimte dan de politie in strafrechtelijk onderzoek. Rechtsgeleerden en advocaten maken zich zorgen om de rechtspositie van mensen met een uitkering.”

Uit de Volkskrant van vandaag. Lijkt ons een mooi klusje voor wethouder Prinssen (die ‘het sociale domein’ in portefeuille heeft) heel precies te onderzoeken hoe het er in Uden aan toe gaat en direct een einde te maken aan (mogelijke ) misstanden.

Moederziel alleen…

alleenMisschien kan burgemeester Henk Hellegers nog in Landerd aanschuiven bij zijn collega Marnix Bakermans. Maar Meierijstad (Schijndel, Sint-Oedenrode en Veghel), Boekel en zelfs Bernhezen hebben het samen wel gevonden en vormen nu één  gezellig clubje waarin geen plaats meer is voor onzen Henk, die moederziel alleen achterblijft nu de huidige intergemeentelijke sociale dienst Optimisd wordt ontbonden.

Keukentafelgesprek

Uden waarschuwt“Nee, ik vond hun onbetrouwbare voorkomen helemaal niet vreemd. Mijn dochter had me al gewaarschuwd dat zo’n ‘keukentafelgesprek’ alleen maar bedoeld is om te korten op de hulp die ik krijg. Dat ze dan onaangekondigd met de deur in huisvallen, past bij dat beeld. En dus heb ik niet eens geprobeerd om zaken anders voor te stellen dan ze zijn. Ik heb de oorlog nog bewust meegemaakt, dus ik weet hoe machteloos je als gewone burger kunt zijn tegenover een kwaadwillende overheid. Ik heb hun zelfs nog een kopje thee mét koekje aangeboden, hoewel ik twijfelde of dat niet de indruk kon wekken dat ik me nog best wist te redden en het dus zonder hulp zou kunnen stellen. En u vertelt me nu dat het geen échte ambtenaren waren? Nou, dan beschouw ik dit voorval maar als een leerzame generale repetitie. Of u mij in de krant mag citeren? Wat ik gezegd heb, mag u opschrijven, maar ik wil niet met mijn naam in de krant…”

Kerstpakket

ImageZeker. De heer Joosten was blij geweest met het Kerstpakket dat hij vlak voor de feestdagen had ontvangen van zijn werkgever. Het blijft een mooie traditie, zo’n blijk van waardering voor je inzet gedurende het jaar. En daarom had hij de in transparante folie verpakte mand ook strategisch op de koelkast gezet: zelfs de buren zouden zo kunnen zien hoe hij gewaardeerd werd op zijn werk. Op tweede Kerstdag haalde hij een voor een alle producten uit het pakket, bekeek ze aandachtig en stopte ze in een neutrale doos die hij speciaal daartoe van de supermarkt had meegebracht. Met zijn vaste hand schreef hij tot slot op het deksel: “Voor de armen, p.a. Gemeentelijke Sociale Dienst Uden”. Vroeger kon hij zijn omgepakte pakket makkelijk anoniem achterlaten in de publiekshal. Maar omdat het gemeentehuis dit jaar wel erg lang gesloten is én omdat de gemeente tegenwoordig uitsluitend op afspraak werkt, vond hij het nu best wel een lastige missie. Hij wilde absoluut niet als weldoener te boek staan. Daarom zou hij zijn bescheiden bijdrage aan de armoedebestrijding op de avond van tweede Kerstdag naast de personeelsingang van het gemeentehuis zetten in de hoop dat deze zou worden veiliggesteld door die ene ambtenaar die wel om 9 uur ten kantore zou verschijnen vanwege een eventuele geboorteaangifte. Helemaal gerust was hij er niet op, “Maar”, zo mompelde hij “nood breekt wet”.